Spelvreugde - ASC

Spelvreugde

Spelvreugde

19 december 2022 12:30


Deze week geen stukje uit de oude rood-zwarte doos, maar uit de moderne voetbaldoos: het wereldkampioenschap voetbal in Qatar. En hoewel ik niet avond aan avond aan de buis gekluisterd heb gezeten om álles (d.w.z. inclusief de ellenlange voor- en nabeschouwingen) te volgen, heb ik toch genoeg gezien om mij een overall beeld te kunnen vormen. Ik heb daarbij iets gemist.

Aanvankelijk kon ik er de vinger niet goed op leggen, maar het op Marktplaats aangeschafte boekwerkje “Voetbalprestaties in Oranjeshirt” door M.J. Adriani Engels uit 1946, bracht mij op het juiste spoor. In hoofdstuk XX doet de schrijver verslag van het wereldkampioenschap voetbal van 1938 in Frankrijk. Behalve de fanatieke Zwitsers, de primitieve Nederlands-Indische ploeg, de systematisch spelende Duitsers, de razendsnelle Italianen en de shortpassing virtuozen uit Tsjecho-Slowakijke, komen ook de balgoochelaars uit Brazilië aan bod. Adriani Engels komt tot de volgende bloemrijke analyse:

“Nuchter bekeken was dat Braziliaanse voetbal verschrikkelijk ondoelmatig. De fantasie, die ze er in legden, moest het afleggen tegen de werkelijkheid, maar wat was het aantrekkelijk om te zien! De toeschouwers genoten er evenveel van als de spelers zelf, die zich alleen maar schenen te bekommeren om het amusement, dat het spel hun opleverde, waarbij doelpunten voor hen een onbelangrijke bijkomstigheid schenen te zijn. Men zou hun spel primitief kunnen achten met zijn attaques van een of twee solospelers uit de voorhoede, men zou het een langzaam werkend apparaat zonder doeltreffend schot kunnen noemen, maar wat was die fantastische voetbalstijl een heerlijke afwisseling op het doelmatige voetbal, dat in Europa gespeeld wordt om alles op te offeren aan doelpunten.

Geef zo’n Braziliaan een voetbal en hij amuseert er zich mee, hij passeert een, twee of drie tegenstanders met handige schijnbewegingen, wacht desnoods eventjes om deze tegenpartij nog een keertje te kunnen passeren, hij jongleert en goochelt met de bal totdat hij tenslotte hooglijk verbaasd raakt, als na al dat tijdverlies de vijandelijke goal hermetisch is dichtgespijkerd door een hele reeks tegenstanders. Als variété-nummer zou dit attractieve en geestige Zuid-Amerikaanse voetbal een succes zijn, als manier om wedstrijden te winnen is het stellig niet goed, maar wie bekommert zich daarover bij de Brazilianen? Voetbal is schoonheid, ze sterven in schoonheid…..”

Na het lezen van deze regels wist ik direct wat ik de afgelopen weken node gemist heb: SPELVREUGDE. Zelfs de Brazilianen hebben zich bekeerd tot het doelmatige (fysieke) voetbal waarbij álles aan doelpunten (of het voorkomen daarvan) wordt opgeofferd.

Als voetbal mooi is, met handige schijnbewegingen, jongleren en balgoochelen, dan mag het van mij best een beetje ondoelmatig zijn. Leuk voor spelers en publiek. Het is immers maar een spelletje. Het zal m’n leeftijd wel zijn……

Overigens werden de Brazilianen in 1938, na Italië en Hongarije, niet onverdienstelijk derde.

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!